موجب سلب قصد انشاء نشود ، و الا اجبار خواهد بود ، و اثر اكراه و اجبار متفاوت است ، زيرا عقد مكره غير نافذ است « 1 » ولى عقد قصد انشاء ( اجبارى ) باطل است « 2 » 6 - شخص تهديد شونده علم به عدم توانايى تهديد كنند در اجراى تهديد نبايد داشته باشد . و الا تهديد محقق نمىشود « 3 » در مادهء 202 الّا الّا به سه معنى به كار مىرود . 1 - الّاى وصفيه : آن است كه صفت واقع شود براى ما قبل خودش . الاى وصفيه هميشه به‌معناى « غير » استعمال مىشود : مثل : « لو كان فيهما آلهة الّا اللّه » كه الّا به‌معناى غير است . 2 - الّاى استثنائيه : مانند « جاءنى القوم الّا زيدا » كه اين قسم دلالت مىكند بر انتفاى حكم مستثنى منه از مستثنى . 3 - الّاى حصريه : عبارت است از « الّا » در كلام منفى و بعد از ادات نفى واقع مىشود مثل : « لا صلاة الّا بطهور . لا صلاة لجار المسجد الّا فى المسجد » . التماس طلب مساوى از مساوى را التماس گويند . الفاظى كه دلالت بر عموم مىكنند 1 - الفاظى كه به واسطه مادهء خود دلالت بر عموم دارد و براى عموم وضع شده است مانند لفظ « كل ، جميع ، اى » و « كافه » مثل « اكرم كل عالم و . . . » 2 - امورى كه به توسط هيئت ، دلالت بر عموم مىكنند مثل :

--> ( 1 ) . مادهء 203 و 1070 قانون مدنى . ( 2 ) . ماده 190 قانون مدنى . ( 3 ) . مادهء 205 قانون مدنى .